കഴുത്തിനു ചുറ്റും ചാമരം വീശുന്ന തൂവലുകളുള്ള, ചിറകുകളില്‍ ശലഭങ്ങളെപ്പോലെ ചിത്രപ്പണികളുള്ള – പറവ

കഴുത്തിനു ചുറ്റും ചാമരം വീശുന്ന തൂവലുകളുള്ള, ചിറകുകളില്‍ ശലഭങ്ങളെപ്പോലെ ചിത്രപ്പണികളുള്ള – പറവ

വളര്‍ത്തുപക്ഷികളില്‍ ശാന്തരും സൗമ്യരുമാണ് പ്രാവുകള്‍. വര്‍ണ്ണ വൈവിധ്യം കൊണ്ടും രൂപഭംഗികൊണ്ടും ആരുടെയും മനം കവരുന്ന ഒന്നാണ് അത്. പ്രാവുകൾ പൊതുവെ സമാധാനത്തിന്റെയും ശാന്തിയുടേയും ചിഹ്നമായ് നാം കാണിക്കാറുണ്ട്. കഴുത്തിനു ചുറ്റും ചാമരം വീശുന്ന തൂവലുകളുള്ള, ചിറകുകളില്‍ ശലഭങ്ങളെപ്പോലെ ചിത്രപ്പണികളുള്ള വിവിധമാർന്ന പ്രാവുകളെ പോലെ കണ്ണിന് കൗതുകമേകുന്ന ഒരു സിനിമയാണ് സൌബിൻ ശാഹിർ അണിയിച്ചൊരുക്കിയ പറവ.

പ്രാവു പറത്തലാണ് കഥാപശ്ചാത്തലമെങ്കിലും രണ്ടു കഥകളാണ് ആ പറക്കലിന്റെ ഇടയിലൂടെ പറഞ്ഞുപോകുന്നത്. മുനീർ അലിയും സൌബിനും ചേർന്നാണ് തിരക്കഥ തയ്യാറാക്കിയത്. ഫസ്റ്റ് ലവ്-പറവ എന്നീ രണ്ടു കഥകൾ ഒരുമിച്ചു കൂട്ടി തിരക്കഥ എഴുതിയ സിനിമയാണ് പറവ എന്ന് മുമ്പ് ഒരിക്കൽ സൌബിൻ പറഞ്ഞത് ഓർക്കുന്നു. മട്ടാഞ്ചേരി പശ്ചാത്തലമാക്കിയാണ് സിനിമ ഒരുക്കിയിരിക്കുന്നത്. അവിടെ രണ്ട് സ്കൂൾ കുട്ടികളായ ഇർശാദ് ഹസീബ് എന്നിവർ ഇച്ചാപ്പി(ഇർശാദ്)യുടെ വീടിനുമുകളിൽ പറവകളെ വളർത്തുന്നുണ്ട്. പറവ പറത്തൽ മത്സരത്തിൽ പങ്കെടുക്കുന്ന മറ്റു ടീമുകളോട് ഏറ്റുമുട്ടാൻ പ്രാവുകൾക്ക് ട്രൈനിംഗ് നൽകി സജ്ജരാക്കുകയാണവർ. ഒരു വശത്ത് കുട്ടികളുടെ സ്കൂൾ കാഴ്ചകളും മറുവശത്ത് ക്ലബ്ബും ക്രിക്ക്റ്റു കളിയുമായ് നടക്കുന്ന യുവാക്കളും വേറൊരു വശത്ത് അധ്വാനിച്ചു കുടുബം പുലർത്തുന്ന മുതിർന്ന പൌരന്മാരെയും കാണിക്കുന്നു. വളരെ രസകരമായ് കൂട്ടിയിണക്കിയ രണ്ടു സമയത്തെ കഥകൾ സൌബിൻ വളരെ മനോഹരമായ് തന്നെ ദൃഷ്ടിഗോചരമായ നമ്മുടെ തീൻമേശയിൽ വിളമ്പിത്തരുന്നുണ്ട്.

ഇന്നലെ ആയിരുന്നു ജിസിസി പറവ റിലീസ്. അബുദാബി ഖാലിദിയ മാളിൽ രാത്രി എട്ടുമണിയുടെ പ്രദർശനത്തിന് കയറുമ്പോൾ മുമ്പിലെ സീറ്റുകളൊഴിച്ച് ഏതാണ്ട് നിറഞ്ഞിട്ടുണ്ടായിരുന്നു. കുടുംബ പ്രേക്ഷകരായിരുന്നു അതിൽ കൂടുതൽ. ഓരോ സീനുകളും വളരെ ആസ്വദിച്ചു തന്നെയായാണ് ഓരോരുത്തരും കണ്ടിരുന്നത്. മട്ടാഞ്ചാരി പശ്ചാത്തലവും നാട്ടുഭാഷയും പ്രാവുപറത്തലും മറ്റുള്ളവർക്ക് സുപരിചിതമായിരിക്കില്ല എങ്കിലും ഏതൊരു നാട്ടിൻ പുറത്തുകാരനും അവൻ നടന്നു വന്ന വീഥിയിൽ പറവയിലെ ഓരോ കഥാപാത്രങ്ങളുമായ് സംവദിക്കാൻ സാധിച്ചിരിക്കും. ഹസീബിൽ എവിടെയൊക്കെയോ എന്റെ കുട്ടിക്കാലം കണ്ടപ്പോൾ ദുൽഖർ ചെയ്ത കഥാപാത്രത്തിന്റെ സ്വഭാവവും ശരീരഭാഷമുള്ള ഒരാളുടെ രൂപം എന്റെ മനസ്സിന്റെ ഒരു കോണിൽ നിന്ന് മാടിവിളിച്ചു. ഇച്ചാപ്പിയും, ശൈനും, അർജുനും, സിദ്ദീഖും, സിനിൻ സൈനുദ്ധീനും, ഹരിശ്രീ അശോകനും, ജാഫർ ഇടുക്കിയും, ഗ്രിഗറിയും, സൃന്ദയും, ടീച്ചറായ് വന്ന ഉണ്ണിമായയും, ഇച്ചാപ്പിയുടെ ഉമ്മയും,  സൌബിനും അങ്ങനെ ഓരോ കഥാപാത്രങ്ങളും സിനിമ കഴിയുന്നതോടെ എന്റെ മനസ്സിൽ നിരനിരയായ് വന്നു നിന്നിരുന്നു. ഇച്ചാപ്പിയും ഹസീബുമായ് വന്ന അമൽ ശായേയും ഗോവിന്ദിനേയും പ്രത്യേകം എടുത്ത് പറയേണ്ടത് പോലെ തന്നെ പരാമർശിക്കപ്പെടേണ്ട പേരാണ് ശൈൻ നിഗമിന്റത്. അപ്പന്റെ മോൻ എന്ന് പറയുന്ന തരത്തിൽ മട്ടാഞ്ചേരി ഭാഷാ ശൈലി ദുൽഖർ മനോഹരമാക്കിയിട്ടുണ്ട്.

വെട്ടും കുത്തുമായ് ഇരുണ്ട കാൻവാസിൽ മാത്രം കാണിച്ച മലയാള സിനമയിലെ ക്ലീശേ കൊച്ചിക്ക് സ്നേഹത്തിന്റെയും നന്മയുടെയും മുഖം കൂടെയുണ്ടെന്നും സ്റ്റീരിയോ ടൈപ് കോയാമാരിൽ തളിച്ചിട്ട മുസ്ലീം ജീവിതങ്ങൾക്ക് സിനികളിലെ സ്ഥിരരൂപങ്ങൾക്കപ്പുറം ഒരു കാഴ്ചയുണ്ടെന്നും കാണിച്ചു തന്ന സൌബിൻ ഒരു പ്രത്യേക കയ്യടിക്ക് അർഹനാണ്. തുടക്കാരനാണ് എന്ന് പോലും തോന്നിക്കാത്ത രീതിയിൽ കാമറ കാഴ്ചകൾ നമുക്ക് സമ്മാനിച്ച ലിറ്റിൽ സ്വയമ്പും മികച്ച സംഗീതത്തിലൂടെ കാഴ്ചകൾകൊപ്പം പറന്ന റക്സ് വിജയനും സീനുകളും വൃത്തിക്ക് വെട്ടിനിരത്തി മുന്നിലേക്ക് എത്തിച്ച  പ്രവീണ് പ്രഭാകർക്കും നന്മകൾ.

ഇതൊക്കെ പരാമർശിക്കുന്നതിനിടയിൽ മുഖ്യ കഥാപാത്രങ്ങളായ പറവകളെ വിട്ടുപോയാൽ സിനിമയില്ലെന്നു തന്നെ പറയാം. പുലികളെയും മറ്റു മൃഗങ്ങളേയും മെരുക്കി അഭിനയപ്പിച്ചെടുത്തതായ് കേട്ടിട്ടുണ്ട്. പറവകളെ അങ്ങനെ ആദ്യമായിട്ടായിരിക്കും. സൌബിനും കൂട്ടർക്കും കൂട്ടത്തിൽ ഈ സിനിമ നിർമിച്ച അൻവർ റശീദ്, ശൈജു ഉണ്ണി എന്നിവർക്കും ഒരു നല്ല സിനിമ മലയാള ചലച്ചിത്ര ശാഖയ്ക്ക് സമ്മാനിച്ചതിന് ഒരായിരം നന്ദി.

പറവ പറഞ്ഞത് മട്ടാഞ്ചേരിയിലെ കഥയാണെങ്കിൽ അതിലെ ഓരോ കഥാപാത്രങ്ങളും പറയുന്നത് കേരളത്തിലെ ഓരോ നാട്ടിൻ പുറത്തിലേയും കഥകളും കഥകൾക്കപ്പുറമുള്ള കാഴ്ചാന്തരങ്ങളുമാണ്. പറവ പറന്നു, പറന്നു പറന്നു പ്രേക്ഷക ഹൃദയങ്ങളിൽ കൂടുകൂട്ടിയിരിക്കുന്നു, മനസമ്മിതിയുടെ നന്മയുടെ സ്നേഹത്തിന്റെ നിഷ്കളങ്കതയുടെ നിറമാർന്ന കാഴ്ചാന്തരങ്ങളുടെ കൂട് !!

©Kalpakam
http://www.kalpakam.wodpress.com

Advertisements

നാല് ഭാഷ്യം

നാല് ഭാഷ്യം

‘ഹായ് മിസ്റ്റർ റൊണാൾഡ് ലേസ് ജ്യോസഫ് വേസ്ദി പ്ലോട്’.
‘ഓയേ… സേട്ജീ അപുൻ ലിഖേഗാ, പോശ്ടർ ശപേഗ അപ്നാ, കിതാബ് കെ സാത്’.
‘എന്ന… എന്ന… എന്നവേണോം. മെരട്ടിരിയാ’
‘തുപ്പാകീതൊ ഷൂട്ട് ചേസ്തീ…..’
മുട്ടി മുറിഞ്ഞു കളസം കീറിയ ഭാഷണ ശകലങ്ങൾ.

സംഭാഷണങ്ങളൊക്കെ ഇംഗ്ലീഷ്, ഹിന്ദി, തമിഴ് തെലുങ്കിലൊക്കെയാണ് കടന്നു വരുന്നത്. കണ്ട പടങ്ങളുടെ സ്വാധീനം ആയിരിക്കണം. ചവിട്ടു പടികൾ കുരുഗാമിയുടെ സംഗീതത്തിനൊപ്പം താളമിടുന്നുണ്ട്. ലഹ്ലേലയുടെ “സഹ്റാമിയുടെ ബീജം” വായിച്ചു തരിച്ചിരിക്കുന്ന മിലാലി മറ്റൊരു വശത്തിരിപ്പുണ്ട്. വട്ടിന്റെ പരിപ്പുവട പുസ്തകം. കുലച്ചു നിൽപ്പുള്ള വഴുതിനിങ്ങയും പടവലങ്ങയും വെടിയേറ്റത് പോലെ ചത്തുകിടപ്പാണ്. ഭവാനും, ഭവതിയും, ഇവളും, അവരും(ഏകവചനം, ബഹുമാനാർത്ഥം വിളിച്ചതാണ്) എല്ലാം കൂർക്കം വലിച്ചുറക്കമായിരിക്കണം.

മടുപ്പ് ഈ പൊരി ചൂടിലും തണുത്തു വിറക്കുന്നു.
“മഹാന്മാരെ…. മഹതികളെ…. എന്റെ തലയിൽ ഇത്തിരി ചൂടുവെള്ളം കമഴ്ത്താമോ?” ഞാനാർത്തു വിളിച്ചു. ആരും കേൾക്കുന്ന മട്ടില്ല. പുതച്ചു മൂടി കിടക്കുകയാണ്.
‘ക്ലീശെകളാണോ എന്നെ വലിച്ചു താഴെ ഇട്ടത്? ഞാൻ മടിയെന്ന് വിളിച്ചതിന്റെ കാരണങ്ങളിലെ ഒരു തലം. ആയിരിക്കണം. അറിയില്ല, അല്ല ഉറപ്പില്ല. ചിന്തകൾ മുരടിച്ചു പോയിരിക്കുന്നു.’
‘വിസമ്മതിക്കുന്നു, ചിന്തകളല്ല സാങ്കൽപികതകൾക്കാണ് ക്ഷതം സംഭവിച്ചത്.’
‘ആം… അങ്ങനെയും ആയിരിക്കണം.’ എന്റെ കീബോർഡുകൾക്ക് മുകളിലൂടെ പായുന്ന വിരളുകളും മനസ്സിന്റെ ചോദ്യങ്ങളും ഒന്നു കോർത്തു.

“ഡ്രോ മനുഷ്യാ ഇനി ഈവക വല്ല കാര്യോം പറഞ്ഞാ ചവിട്ടി കൂട്ടി പഞ്ഞിക്ക് ഇട്ടുകൊടുക്കും, പറഞ്ഞേക്കാം”. ഭവതി കോപത്തിലാണ്.
പുള്ളിക്കാരി പറഞ്ഞാൽ ചെയ്തിരിക്കും,അനുസരിക്കുന്നതാണ് ബുദ്ധി.
“മിണ്ടാണ്ട് എയ്തിക്കോണം, ചവിട്ടിക്കൂട്ടും നാ”.
“മ്ം”, ഞാൻ അനുസരണയുള്ള ഒരുവനെ പോലെ തലയാട്ടി.

“താൻ പറയണോന്നില്ല, അല്ല ഈ വർഷമെങ്കിലും നിന്റെ എഴുത്തു വായിക്കാനുള്ള ഭാഗ്യം ഉണ്ടുകുമോ ആവോ…”ഭവാൻ പണ്ടേ കളിയാക്കുന്നതിൽ ബിരുദം എടുത്ത ആളാണ്.
“ഇതതല്ല ബ്ലദി പത്തീ… നാളെ പുലരുമ്പോൾ ഒരു ത്രില്ലര് നിന്റെ സന്ദേശപ്പെട്ടിയിൽ വന്നിരിക്കും. ഇത് സത്യം സത്യം..!” കലിപൂണ്ട ഞാൻ മേശയിൽ ആഞ്ഞടിച്ചു.
“അങ്ങനെ ആയാൽ കൊള്ളാം”. ഭവാന് എന്നിലുള്ള വിശ്വാസമൊക്കെ നഷ്ടമായിരിക്കുന്നു.

“ഇയാൾടെ ബ്ലോകൊക്കെ മാറിയോ?” അവരാണ്.
ഭവാന്റെയും ഭവതിയുടെയും കോപകുണ്ഡലത്തിന് ഇത്തിരി ആശ്വാസം പകരുത്ത് അവരുടെ സംഭാഷണങ്ങളാണ്.
“ഇല്ല, സ്റ്റീൽ ആം ഇൻ ബ്ലോക്”. ഞാൻ മറുപടി നൽകി.
“മ്ം, തിരക്ക് കൂട്ടേണ്ടതില്ല, പതിയെ സമയമെടുത്ത് മതി. ഈ അവസ്ഥ എനിക്ക് നന്നായി അറിയാവുന്നതാണ്”. ഭവാന്റെയും ഭവതിയുടേയും സ്നേഹം നിറഞ്ഞ തെറികളേക്കാൾ ഇത്തിരി പക്വവും ആശ്വാസകരവും സ്വീകാര്യ യോഗ്യവുമായിരുന്നു ആ വാക്കുകൾ. അനുഭവ സമ്പത്ത്, ഇത് മുഖവിലക്കെടുക്കാം.
“അതെ, തിരക്കു കൂട്ടേണ്ടതില്ല”. ഞാൻ സ്വയം ഉരുവിട്ടു.

“അപ്പൊ ഞാ പോവുകയാണ്, അപ്പുറത്ത് കാണും”. അവളാണ്.
“ഓക്കെ സർവ്വ ഭാവുകങ്ങളും”.
“മ്ം” അവൾ മൂളി
“ആഹ്” ഞാൻ മൂളലിന്റെ പ്രകാരഭേദം പുറത്തേക്കിട്ടു.
“നമ്മൾ കാണുക്കുന്ന സ്നേഹം തിരിച്ചു കിട്ടണമെന്ന് ശഠിക്കുന്നത് ശരിയല്ലല്ലോ ല്ലേ?”
“അതെന്തേ, ഞാൻ പോകല്ലേ എന്ന് പറഞ്ഞു പിടിച്ചു നിർത്തണമായിരുന്നോ?”
“അതിനു താൻ പിടിച്ചു നിർത്തിയില്ലല്ലോ”.
“പിടിച്ചു നിർത്തിയിരുന്നെങ്കിൽ പോകാതിരിക്കുമായിരുന്നോ”.
“അതിനു നിർത്തിയില്ലല്ലോ”. ചോദ്യം വീണ്ടും ആവർത്തിക്കപ്പെട്ടു.
“ഈ നാട്യമൊക്കെ ഇച്ചായൻ വിട്ടിട് കാലം കുറച്ചായ്, പോകുന്നവർക്ക് പോകാം. വരുന്നവർക്ക് വരാം. പിടിച്ചു നിർത്തലോ പിടിപാടുകളോ ഒന്നും തന്നെയില്ല”.
“ഓകെ, ഞാൻ അവിടെ കാണും എന്റെ യഥാർത്ഥ നാമത്തിൽ”.
ശരി പറഞ്ഞു ഞാൻ വാതിലടച്ചു അവിടുന്നിറങ്ങി. എന്താണ് യഥാർത്ഥ നാമം എനൊന്നും ആ സമയത്ത് ചോദിക്കാൻ നിന്നില്ല. വട്ട് പെരുത്തു കയറുമ്പോൾ ചോദ്യങ്ങളും സംശയങ്ങളും പൊതുവെ പതുങ്ങാറാണ് പതിവ്.

“സത്യം പറഞ്ഞാൽ നൂറ്റി നാൽപത് അക്ഷരങ്ങളല്ലേ നിന്റെ എഴുത്തുകളെ കൊന്നത്”. ഭവാൻ ചോദിച്ചു.

“അതെ ഒരു പരിധി വരെ, അല്ലെങ്കിൽ ഇത്തിരി കൂടെ അപ്പുറം ശരിയാണ്”.

“ചുമ്മാ നിലവിളിക്കാതെ പോയിരുന്ന് എയ്തണം മിശ്ടർ”. ഭവതിയുടെ ശബ്ദം.

“നമുക്കിടയില്‍ ഇനിയില്ല, മുഖംമൂടി ദൂരങ്ങള്‍”. അവളാണ്. ആത്മാവും, അഭിനിവേശവും,സർഗ്ഗാത്മകതയും വാരിവിതറുന്ന ഇടത്തിലെ കുറിപ്പ്.

“ഇത്തിരി നിഗുഢതകളേയും ചരിത്രത്തേയും പിന്തുടർന്നു നോക്കൂ. വഴിത്തിരിവുകൾ എവിടുന്നൊക്കെയാണ് ഉണ്ടാവുക എന്ന് പറയാൻ പറ്റില്ല”. അവരുടെ മറ്റൊരുഖണ്ഡം.

ആവർത്തനങ്ങൾ വിരസതകൾ ശ്വാസോചാസങ്ങൾ നാട്യങ്ങൾ നടനങ്ങൾ അങ്ങനെ എന്തൊക്കെയോ കടന്നു പോയിരിക്കുന്നു. പശ്ചാത്തലത്തിൽ ഭവതിയുടെ തെറിവിളികൾ ഉച്ചത്തിൽ തന്നെ കേൾക്കാം…..

എന്റെ മനസ്സ് പഴയകി തുരുമ്പു വന്ന ആ തന്തുവിന് ചുറ്റും കറങ്ങുകയാണ്. ഒരു വശം ഭവതിയുടെ തെറിയഭിഷേകം, മറുവശം ഭവാന്റെ ഉപദേശങ്ങൾ, ദക്ഷിണദിക്കിൽ അവരുടെ ചലചിത്ര നാമവലിയുണ്ട്, ഉത്തരദേശത്ത് അവളുടെ നേർത്തനാദവും.

നീലം നിഗ്രഹം….
കഥകൾ കഥാന്തരങ്ങൾ !!

© Kalpakam

മഴയാർദ്രം

മഴയാർദ്രം

‘മനൂ…. നീ ശ്രദ്ധിച്ചോ ആ രണ്ട് ഇണക്കുരുവികളെ, കിന്നാരം പറഞ്ഞു കൊണ്ട് പറന്നു കളിക്കുന്നത്. എന്തു രസമായിരിക്കുമല്ലേ, ഇങ്ങനെ പറന്നു കളിക്കാൻ നമുക്കും പറക്കണം സ്വപ്നങ്ങളുടെ ചിറകിലേറി, ഞാനും നീയും മാത്രമുള്ളമായാലോകത്തേക്ക് …..

നീയാ പൂക്കളെ ശ്രദ്ധിച്ചോ?’

‘മ്ം, പക്ഷേ നീ പറയുന്നത് നോക്കി നിന്നാല് നമ്മളും ഇതു പോലെ പാറി നടക്കേണ്ടി വരും’.  ഇടക്ക് കയറി ഞാൻ പറഞ്ഞു.

‘എന്നാ വേണ്ട….. എന്നെ ഇവിടെ ഡ്രോപ് ചെയ്തേക്ക്, ഞാന് പോയേക്കാം.’

‘ഏയ് ഞാൻ ചുമ്മാ പറഞ്ഞതല്ലേ……. ദേ നമ്മുടെ സ്പോർട്ട് എത്താറായ് അവിടുന്ന് നിനക്ക് വേണ്ടത് പോലെ പറയാം…’

ബൈക് മെയിന് റോഡിൽ നിന്നും കനാൽ റോഡിലേക്കു തിരിച്ചു..

മൂന്ന് വർഷങ്ങൾ എത്ര വേഗമാണ് ഓടിയകന്നത്….. വയലും കനാലും

പരിസര പ്രദേശങ്ങളും ആകെമാറി പോയിരിക്കുന്നു..ഓർമ്മക്കായ് ആൽമരം മാത്രം  ബാക്കി വെച്ചിട്ടുണ്ട്.

വിനോദ സഞ്ചാരത്തിന് വഴി തുറക്കാൻ വേണ്ടി കനാൽ വീതിയും ആഴവും കൂട്ടുകയാണ്. രണ്ടു ഫെയ്സ് പണികള് കഴിഞ്ഞു. രണ്ടായിരത്തി പതിനെട്ടോടെ ഇവിടെ ബോട്ടുകള് ഓടിത്തുടങ്ങുമെന്നാണ് കേൾക്കുന്നത്. ഒരു മിനി മറൈൻ ഡ്രൈവ്!! വേണ്ട ആ ഉപമ ഇവിടെ ഒരിക്കലും യോജിക്കില്ല. പച്ചപ്പ് നിറഞ്ഞു തുളുമ്പുന്ന കന്നിപാടത്തിന്റെ സൌന്ദര്യമൊന്നും ഒരിക്കലും കൊച്ചിക്കായലിനു കിട്ടില്ല. നമുക്ക് അതിന്റെ പേരു തന്നെ വിളിക്കാം…

മാഹി കനാല്..

ചാറ്റൽ മഴയെ വക വെക്കാതെ ബൈക്ക് സൈഡ് സ്റ്റാന്റിൽ നിർത്തി ഞങ്ങളിറങ്ങി. ചെറിയ മഴതുള്ളികൾ കൈകളിലേക്കും മുഖത്തേക്കും ഇറ്റ് വീഴുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

മനൂ…. ഡാ മഴ……രണ്ട് കൈകളും നിവർത്തി  വെച്ചു കറുത്തിരുണ്ടു വരുന്ന മഴയെ ആവാഹിക്കാനുള്ള പുറപ്പാടിലാണ് അവള്.

അഞ്ജൂ .. നീ ഇവിടെ വന്നിരുന്നേ. ഇത് സിറ്റി അല്ല, നാട്ടുംപുറമാ. മഴ നനയാൻ നിന്നാല് പിടിച്ചു കുതിരവട്ടത്ത് കൊണ്ടു വിടും. മനൂന് ഇഷ്ടമില്ലേൽ മഴ നനയണ്ട. അവൾ മുഖം തിരിച്ചു നടന്നു.

എനിക്കു മഴ നനയാൻ താത്പര്യം ഇല്ലാത്തത് കൊണ്ടല്ല, ഈ നാട്ടുംപുറത്ത് ഈ നനയലിനു പല അർത്ഥങ്ങളാണ്. പ്രത്യേകിച്ചു പെണ്ണു കെട്ടാൻ നിർബന്ധിച്ചു കൊണ്ടിരിക്കുന്ന ഈ സമയത്ത്. ..

ഞങ്ങള് മഴ നനയാൻ പോകാറുണ്ട്. സിറ്റിയിലൂടെ ഒരു ഡ്രൈവിനു പോകും. കൊച്ചി അന്ന് ഞങ്ങളുടെ സ്വന്തം കൈ വെള്ളയിലെന്ന പോലെയായിരുന്നു. ഈ എഴുത്ത് പോലെ മറ്റു ചില ഭ്രാന്തുകൾ.

ആ കുളിർ മഴത്ത് ഉറ്റി  വീഴുന്ന മഴതുള്ളികളെ തലോടി ഞങ്ങള് ഐസ് ക്രീം നുണയും. അവളേയും ഒരു ചാറ്റല് മഴയത്ത് കിട്ടിയതാണ്. അന്ന് മുതൽ മഴ എനിക്കൊരനുഭൂതി ആണ്. ഒരേ ഭ്രാന്തുള്ള രണ്ടു പേര്, അപൂർവ്വമായേ കണ്ടുമുട്ടാറുള്ളൂ. മഴയത്ത് മാത്രം കേള്ക്കുന്ന ചില സംസാരങ്ങളുണ്ട്, ഭ്രാന്തമായ് ഒഴുകുന്ന ചിന്താധാരകൾ. പ്രണയാർദ്രമായ് ഒഴുകുന്ന ഈണങ്ങൾ, ഇതൊക്കെ തന്നെയാണ് എന്നെ അവളോടൊപ്പം മഴ നനയാൻ പ്രേരിതനാക്കുന്നത്. ഓരോ മഴയും ഭൂമിക്കു പുതു ജീവൻ നല്കുന്നത് പോലെ എനിക്കു ചിന്തകളെ  നല്കാറുണ്ട്, മണ്ണിനടിയിൽ വിത്തുകൾ മുളപൊട്ടി പുറത്തേക്ക് തല നീട്ടുന്നത് പോൽ…

കന്നിപാടവും പുഴയും കനാലും കോരിച്ചൊരിയുന്ന മഴയുമൊക്കെ കണ്ടുവളർന്ന എന്നെ പോലെ ഒരാള്ക്ക് മഴ ഒരു കൌതുക കാഴ്ചയല്ല. ഫ്ലാറ്റിന്റെ ബാല്കണിയില് നിന്നു ഉറ്റി വീഴുന്ന മഴത്തുള്ളികളെ തലോടി പുറത്തിറങ്ങി ഒന്ന് നയാൻ കൊതിച്ചിരുന്ന മനസ്സുകൾക്ക് ഇതൊരു കാണാകാഴ്ച തന്നെയാകും.

നീണ്ട വേനലവധികള് മാത്രമാണ് അഞ്ജുവിനെ ഈ ഗ്രാമ കാഴ്ചകള് കാണിക്കുന്നത്.

അതേയ് മാഷേ….. ആ കാണുന്ന വീടു കണ്ടല്ലോ ല്ലേ?’

‘മ്ം കണ്ടു, നീ ചുമ്മാ മൂഡ് കളയല്ലേ….’

നേരെ അക്കരെ കാണുന്നത് എന്റെ ചേചിയുടെ വീടാണ്. സദാസമയവും നിരീക്ഷണത്തിലാവും. കണ്ണില് പെട്ടാല് ഈ കളിയൊക്കെ അങ്ങ് നില്ക്കും.

‘മാഷെന്താ പ്രണയത്തെ കുറിച്ചൊന്നും എഴുതാത്തത്, എന്നും ഈ വട്ടെഴുത്ത് തന്നെ…….. മനുഷ്യന് മനസ്സിലാകുന്ന ഭാഷയില് വല്ലതും കുറിച്ചു വെച്ച് കൂടെ.’ കോപ്പറത്തെ തെങ്ങിന് തോപ്പിലിരുന്ന് അവള് ചോദിച്ചു തുടങ്ങി.

‘താത്പര്യമില്ലാഞ്ഞിട്ടല്ലെന്ന് നിനക്ക് നന്നായിട്ടറിയാമല്ലോ, എന്നും ശൈലിമാറ്റി എഴുതാറുണ്ട്, ആദ്യ ഗണ്ഡിക കഴിയുന്നതോടെ എന്റെ വട്ടെഴുത്തിന്റെ ശൈലി പിടിച്ചു വലിച്ചു കൊണ്ടു പോകും.

പിന്നെ, എന്റെ എഴുത്തുകള് ഞാനുദ്ദേശിച്ചത് അതുപോലെ ഗ്രഹിച്ചത് നീ മാത്രമാകും. ഇത്തിരി കൂടെ നോകുകയാണെങ്കില് നീയും അടുത്ത ഒന്നോ രണ്ടോ സുഹൃത്തുക്കള് മാത്രം. പക്ഷെ ഞാൻ പറയാൻ

ഉദ്ദേശിക്കുന്നതിനും അപ്പുറം അർത്ഥ തലങ്ങള് കണ്ടെത്തി വ്യാഖ്യാനിക്കാറുണ്ട് പലരും, അതു തന്നെ അല്ലേ എഴുത്തിന്റെ യഥാർഥ ഗ്രാസ്പിംഗ് ഫോഴ്സ്.

ഒന്നു മാറ്റി പിടിക്കേണ്ടതുണ്ട്. ശ്രമിക്കാം.’ ഞാൻ പറഞ്ഞു നിർത്തി

‘ഹേയ്….. ഞാൻ ചുമ്മാ പറഞ്ഞതാ മാഷേ. നിന്റെ പ്രതികരണം എന്താണെന്നറിയാൻ. എനിക്കീ ശൈലിയാണ് ഇഷ്ടം. നിന്റെ എഴുത്തുകള് ഓരോ വട്ടവും വായിക്കുന്തോറും മടുപ്പ് വരുന്നതിന് പകരം പുതിയ അർത്ഥതലങ്ങള് കണ്ടെത്താറാണ് പതിവ്. ഒവിയാണ് എന്റെ ഫേറേറ്റെന്ന് നിനക്കറിയാല്ലോ.

എഴുതി തഴഞ്ഞാല് ആ ഒരു ലവലിലേക്ക് നിനക്കും പറ്റും. അക്ഷരതെറ്റുകളൊക്കെ ഒന്ന് മാറ്റിയെടുക്കണം, പിന്നെ വായനയുടെ കുറവ് ചില സമയങ്ങളില് എഴുത്തില് നിഴലിക്കാറുണ്ട്. പറ്റുമെഡാ…… ജെസ്റ്റ് ലീവിറ്റ് ഇൻ ഇറ്റ്സോണ് വേ ഡിയർ….’  അവള് മോണകാട്ടി ചിരിച്ചു.

സംസാരം കഴിഞ്ഞപ്പോള് മഴ തോർന്നിരുന്നു.

‘അഞ്ജൂ നമുകൊന്ന് നടന്നാലോ.’

‘മ്ം’ അവള് മൂളി.

കൈകള് കോർത്ത് കൊണ്ട് ഞങ്ങള് നടന്നു. മഴയുടെ കാല്പാടുകൾ എല്ലായിടങ്ങളിലും ചിത്രം വരച്ചിട്ടുണ്ട് ചെറിയ കുഴികളിലെ ചെളി വെള്ളവും പുഞ്ചപ്പാടത്ത് കിളർത്തു നിൽക്കുന്ന കതിർ മണികളിൽ മൊട്ടിട്ടത് പോലെ നില്ക്കുന്ന മഴതുള്ളികളും എല്ലാം തോർന്നു പോയ മഴയെ സൂചിപ്പിക്കുന്നു. ചില പാട്ടുകളും സ്ഥലങ്ങളും നമ്മെ ചില ഓർമ്മയിലേക്കു മാടി വിളിക്കുന്നത് പോലെ…….

‘മഴ പ്രണയത്തിന്റെ സിമ്പലാണല്ലേ? പ്രണയം തളം കെട്ടി ഭൂമിയെ തഴുകാൻ വരികയല്ലേ അവള്. ഇടക്ക് എനിക്ക് ഭ്രാന്ത് മൂക്കുമ്പോള് നിന്നെ കാണാൻ വരുന്നത് പോലെ……’ അവള് തുടർന്നു കൊണ്ടിരുന്നു.

ഇടക്കിടെ എന്റെ തോളത്തേക്ക് മറിയും. ഇതുപോലെ രണ്ടു പേര് മാത്രം നടക്കാൻ നാട്ടുംപുറങ്ങളില് മാത്രമെ പറ്റുകയുള്ളൂ. പ്രണയിച്ചു നടക്കാൻ ഇവിടെയൊക്കെ തന്നെയാണ് സുഖം. ആ ഒരു അനുഭൂതി കുളിർമഴ നനയുന്നത് പോലെ കാലിലെ തള്ള വിരളില് നിന്നു തലച്ചോറിലേക്ക് കയറി വന്നു ഒരു മായാ ലോകത്തേക്ക് നമ്മെ എത്തിക്കും.സുന്ദര പുഷ്പം വിരിമാറില് കവിതകള് രചിക്കും. കാർമേഘങ്ങള് നവ ഈണങ്ങൾ നല്കും. കനാൽ റോഡിന്റെ തുടക്കത്തില് നിന്ന് നോക്കുമ്പോള് രണ്ട് ഇണക്കുരുവിള് നടന്നു മറയുന്നത് പോലെ തോന്നും. സംസാരിച്ചു ഞങ്ങള് ഒത്തിരി നടന്നെത്തിയിരിക്കുന്നു.

‘ഇനി തിരിച്ചു നടക്കാമല്ലേ…….’ ഞാൻ അവളെ ഒന്ന് നോക്കി. ഞങ്ങളുടെ കണ്ണുകള് മാത്രമെ സംസാരിച്ചുള്ളൂ. കരിമീൻ കണ്ണുകള് അതെ എന്ന ഉത്തരം നല്കി.

വാക്കുകള് വേണമെന്നില്ല, കണ്ണുകളും ഹൃദയവും സംസാരിക്കും.

ഞങ്ങള് സംസാരിക്കാറുണ്ട്. ഹൃദയത്തിന്റെ ഭാഷയല്ലേ പ്രണയം.

‘മനൂ……..’

അവള് കാര്യമായ എന്തോ പറയാനുള്ള പുറപ്പാടിലാണെന്ന് ആ വിളിയില് നിന്ന് എന്ക്കതു മനസ്സിലായി.

‘നമുക്ക് കുറച്ചു കാലം മൗനമായ് പ്രണയിച്ചാലോ……’

‘മൗനമായോ?’ ഇത്തിരി അതിശത്തോടെ ഞാനാരാഞ്ഞു.

‘അതെ മാഷെ. ഇനി നമ്മള് സംസാരിക്കുന്നില്ല, നമ്മുക്ക് കഥകളിലൂടെ സംസാരിക്കാം, പ്രണയം കൈമാറാം. പുത്തൻ ഐഡിയ അല്ലേ’.

‘മ്ം! ഇത് കൊള്ളാം’. നല്ലൊരു ആശയമായ് എനിക്കും തോന്നി. സംസാരിക്കുന്നത് മാത്രമല്ലല്ലോ പ്രണയത്തിന്റെ വ്യാപ്തി കൂട്ടുന്നത്. അല്ലെങ്കിലും ഞങ്ങളുടെ പ്രണയം ഇങ്ങനെയാണ്. രണ്ട് ഭ്രാന്തന്മാരുടെ പ്രണയം, ഞങ്ങളുടേത് മാത്രമായ ചിന്തകള്. പുതിയ ഈണങ്ങളിലലേക്കും കാഴ്ചകളിലേക്കും എന്നും നോക്കി പുഞ്ചിരിക്കുന്ന രണ്ട് ഹൃദയങ്ങള്.

ഹൃദയങ്ങള് തമ്മില് സംസാരിക്കുമ്പോൾ നടത്തിന്റെ ദൂരം മനസ്സിലാവില്ലെന്ന് തോന്നും,, ബൈക് നിർത്തയിട്ട തെങ്ങിൻ തോപ്പിൽ എത്തിയിരിക്കുന്നു. ഒരുപാടു സംസാരിച്ചിട്ടുണ്ട്, നടന്നിട്ടുണ്ട്, പക്ഷെ രണ്ടു മിനുട്ട് നടന്ന ക്ഷീണം പോലും കാണുന്നില്ല. കാലുകള് നടന്നില്ലെന്ന് തോന്നുന്നു. അതും ഹൃദയത്തോടൊത്തം ഉന്മാദത്തിലായിരുന്നു.

എന്റെ തോളില് കൈവെച്ച് അഞ്ജു പിൻ സീറ്റിലേക്ക് കയറി ഇരുന്നു.

‘മുമ്പ് ഈണങ്ങൾ പ്രണയിച്ചത് പോലെ ഇനി കുറച്ചു കാലം അക്ഷരങ്ങൾ തമ്മിൽ പ്രണയിക്കട്ടെ.’

സൂര്യൻ പടിഞ്ഞാറെ ചക്രവാളത്തിലേക്ക് താഴുന്നത് നോക്കി എന്റെ ബൈക്ക് മെയിൻ റോഡ് ലക്ഷ്യമാക്കി കുതിച്ചു.
©Kalpakam

www.kalpakam.wordpress.com

ശീലാമ്മ

ശീലാമ്മ

കടവാതിൽ ഗ്രില്ലില്‍ അടിച്ചിട്ടത് പോലെ മൂന്നു വർണ്ണങ്ങൾ തലയടിച്ചു തല്ലി ഹോളിലൂടെ പറന്നകന്നു. ശീതമാണ്, മരംകോച്ചുന്ന തണുപ്പിൽ കടിഞ്ഞൂൽ പേറിനായ് കാത്തു നിൽക്കുകയാണ് ശീലാമ്മ. കാർക്കിച്ചു തുപ്പിയ വഴിയമ്പലങ്ങളിൽ ഇന്നും ആ നിഴൽ ബാക്കിയുണ്ട്. നിലാവെളിച്ചത്തിൽ പേടിപ്പെടുത്താൻ റോന്ത് ചുറ്റുന്ന ഛായാരൂപം പോലെ മാറാലപിടിച്ച മനസ്സിനുള്ളിൽ രൗദ്ര ഭാവത്തോടെ അവളൊന്ന് നോക്കി. കാലം തെറ്റി പെയ്ത മഴയിൽ ഒലിച്ചിറങ്ങിയതായിരുന്നു ഈ ഭീകര സത്വം. കമുരാച്ചി മലക്കു മുകളിൽ നിന്ന് ഇന്നും കൂടിറങ്ങിയിട്ടില്ല. വിട്ടു പോയ മാറാപ്പുകൾ വീണ്ടെടുക്കാനാൻ രണ്ടാമതും മല കയറണമെന്ന് കരുതിയതാണ്, വേണ്ടെന്നു വെച്ചു. ചിതലരിച്ചു മണ്ണിലടിയട്ടെ.

‘ഹാ …അമ്മച്ചിയേ…….’ വേതനകൊണ്ടവൾ നിലവിളിച്ചു.

ഇനി താനും ഈ വിളി കേൾക്കും., പക്ഷെ അപ്പച്ചാ…….. ഈ വിളി കേൾക്കുമോ

‘ഇല്ല………..

നീ നോക്കി ഇളിയടാ ചെക്കാ’ ചുവരിൽ ചില്ലിട്ടു വെച്ച ചിത്രത്തെ നോക്കി രണ്ടു തുള്ളി കണ്ണുനീർ മുറുക്കി പിടിച്ച കൈകളിൽ പതിച്ചു. ശോകാകുലമായ വദനം ദുഃഖം മറച്ചു ഇടകലർന്ന ചിരി സമ്മാനിച്ചു. കരച്ചിലുകളോട് ചിരി കൊണ്ട് തോൽപ്പിച്ചവളാണ്.

എന്നെ തോൽപ്പിക്കാൻ നീയൊക്കെ ഇനിയും നൂറു ജന്മം ജനിക്കണമെടാ. ആരോടെന്നില്ലാതെ അവൾ പിറുപിറുത്തു.

ദൈവം ചിലരുടെ ജീവിതം കൊണ്ട് ഫുട്ബോൾ കളിച്ചു കളയും. നമ്മുടെ കണ്ണുകൾക്കു കാണാനും ചെവികൾക്ക് കേൾക്കാൻ പോലും പറ്റാത്ത രൂപത്തിലുള്ള കളിയാകും അത്. രണ്ടു കാലുകളിലും പന്ത് ഒതുക്കി വെച്ച് പോസ്റ്റിലേക്കൊരു ബെന്റിംഗ് ഷോട്ട് വിട്ടപ്പോൾ നിശ്ചലനായി നിന്ന അതേ ഗോളിയുടെ അവസ്ഥ. നമ്മെ പോലുള്ള കാണികൾക്ക് പലപ്പോഴും സഹതാപവും അത്ഭുതവുമൊക്കെ തോന്നാറുണ്ട്. കല്ലുമ്മക്കായ പൊരിച്ചതിൽ ഇതളെടുത്ത് അരി ഉരുട്ടിയത് വെച്ച് നീട്ടുന്ന രീതിയോട് അവർക്കെന്നും പുച്ചമാണ്. ജീവിതാഭിലാഷങ്ങളുടെ ഇരുണ്ട വർഷങ്ങള്‍. തീ തുപ്പി കഴിച്ചു കൂട്ടുകയൊന്നുമല്ല, പുഞ്ചിരിച്ചു സൗരഭ്യം പരത്തും മാലാഖമാരാണ് അവരൊക്കെ.

വയറ്റിലെ ജീവൻ തുടിപ്പിന്റെ ആഖ്യാനം പറഞ്ഞു തുടങ്ങിയപ്പോഴാണ് അവളുടെ പ്രിയതമനെ ചുവപ്പു കാർഡ്  കാണിച്ചു കളികളത്തില് നിന്നു പുറത്താക്കിയത്. ഇനി കളികളത്തിലെ വരേണ്ടതില്ലെന്നു മൊഴിഞ്ഞു പറഞ്ഞു വിട്ടു. മധുരമൂറും മന്ദസ്മിതങ്ങൾ പുൽകുന്നതിന് മുമ്പ് തന്നെ അവൻ പരലോകം പൂകി. ചാകാൻ അണ്ണൻ ലോറി വന്ന് നെഞ്ചത്തോട്ട് കേറ്റണമെന്നില്ല, ഓട്ടോ വിചാരിച്ചാലും കാര്യം നടക്കും. ലളിതമായ മടക്കം. നാട്യ ശാസ്ത്രത്തിൽ ഭരതമുനിക്ക് എന്തും പറയാം പക്ഷെ ജീവിത യാത്രയിൽ ഒരു മുനി പണ്ഡിതനും ഒന്നും പറയാൻ പറ്റില്ല

‘ഡാ ചെക്കാ നീ അവിടെ മാലാഖമാർക്കുമൊപ്പം സല്ലപിക്കുകയാണല്ലേ, നീ ചെല്ല്, ഇങ്ങട്ട് വന്ന് നോക്കണമെന്നില്ല. ഞാൻ  കാണിച്ചു തരമാടാ നിനക്ക്. ഒറ്റയ്ക്ക് ജീവിച്ചു കാണിച്ചു തരും. ഞാനും എന്റെ വയറ്റിൽ നിന്ന് പഞ്ച ഗുസ്തികളിക്കുന്ന നിന്റെ കുഞ്ഞും.’

സോമനാമ്പുലിയുടെ ചോറ്റുപാത്രത്തിൽ കൈ കുത്തി കണ്ണീരൊഴുക്കാനൊന്നും എന്നെ കൊണ്ട് പറ്റത്തില്ല. അങ്ങേര് കളിക്കട്ടെ. ചിലപ്പോൾ എന്റെ ജീവിതം കണ്ട് മറ്റുള്ളവർക്ക് പഠിക്കാനാകും.

©Kalpakam

 

പൊട്ടകിണറ്റിലെ തവളകൾ

പൊട്ടകിണറ്റിലെ തവളകൾ

അന്ധക്കിണർ.

‘പൊട്ടക്കിണറില്‍ കൂരിരുട്ടാണ്, കൂരാ കൂരിരുട്ട് !!
ഇതാണ് ലോകം, ഈ ലോകത്ത് ഞാനും പിന്നെ കുറച്ച് പാറക്കഷ്ണങ്ങളും വറ്റിവരളാറായ കുറച്ച് വെള്ളവും. പിന്നെ എവിടെയോ ഏതൊക്കെയോ പൊത്തില്‍ പാമ്പുകളുമുണ്ടെന്ന് തോന്നുന്നു. ഇതാണ് ലോകം. ലോകം ഇരുണ്ടതാണ്.’ പൊട്ടക്കണറിലെ തവള പറഞ്ഞു.
‘ഹേയ്‌….. ആര് പറഞ്ഞു, ലോകം ഇതൊന്നുമല്ല. ലോകം വിശാലമാണ്. അതില്‍ ഒരാപാടു ജീവജാലങ്ങളുണ്ട്. രാത്രിയും പകലുമുണ്ട്. നീ ഈ കണ്ടതിലും എത്രയോ അപ്പുറമാണ് അത്.’ എലിടുന്നോ ഒരു അഞ്ജാത ശബ്ദം മുഴങ്ങി.
‘ആര് പറഞ്ഞു. ഇതാണ് ലോകം.’ പൊട്ടക്കിണറ്റിലെ തവള വീണ്ടും ആക്രോശിച്ചു.
പലരും ഇതുപോലെ ആണ്, ചിലപ്പോഴൊക്കെ നമ്മളും. ചില മുന്‍വിധികളും ആരൊക്കെയോ പാടി പറഞ്ഞ ചില കാര്യങ്ങളും കുത്തിപ്പിടിച്ചു നമ്മളും പറയും. വെളുത്തവന് മാത്രമെ ലോകത്ത് വിലയുള്ളൂ, കറുത്തവന് വിലയൊന്നും ഇല്ല. അല്ലെങ്കില്‍ കയ്യില്‍ കാശ് വേണം. ആരാണ് ഈ വില കല്‍പ്പിക്കുന്നവര്‍ നമ്മള്‍. നമ്മളാണ് ലോകം.
ഈ കൊച്ചു സിനമ രണ്ട് മൂന്ന് കാര്യങ്ങള്‍ പറയുന്നുണ്ട്. ഒന്ന് നമുക്ക് മറ്റുള്ളവരെ കളിയാക്കാന്‍ എന്തോ പ്രത്യേകം ഒരാവേശമാണ്. കിട്ടുന്ന പടങ്ങളൊക്കെ എടുത്ത് വാട്സപ് ഗ്രൂപ്പുകളിലിടും. അതിന് കുറെ കൌണ്ടറുകള്‍ വരും, നമ്മള്‍ അത് നോക്കി ചിരിക്കും. വെളുത്തവന്‍ വെളുത്തവളെ കെട്ടണം, കറുത്തവന്‍ കറുത്തവളെ കെട്ടണം. “വെളുത്തവന് കറുത്ത പെണ്ണിനെ ഇഷ്ടമായാല്‍?”
“ഏയ്… അതെങ്ങനെ ഇഷ്ടമാകും, അങ്ങനെ ഒരിക്കലും ഉണ്ടാകരുത്. അങ്ങനെ വല്ലതും സംഭവിച്ചാല് അതിന് പിന്നില് എന്തോ തരികിടയുണ്ട്. ‘
“അവളുടെ സ്വത്ത് കണ്ടിട്ടാകുമെന്നെ.”
“പിന്നല്ലാതെ, അവനെന്താ വട്ടുണ്ടോ.”
ആരാണ്, ഇഷ്ടങ്ങള്‍ തീരുമാനിക്കുന്നത്, ഈ പറഞ്ഞ സമൂഹം, പൊട്ടക്കിണറ്റിലെ തവളകള്‍.
രണ്ടാമത് കറുപ്പ്. കറുപ്പ് ഒരു അപകര്‍ശ ബോധത്തിന്റെ ചിഹ്നമാണ്. അവര്‍ തല കുനിച്ചു നടക്കണം. അവര്‍ക്ക് നല്ല ജോലിയൊക്കെ കിട്ടുന്നത് പോലും എന്തോ മഹാത്ഭുതം പോലെയാണ്. അത് കൊണ്ട് ഇത്തിരി ഫേഷ്യലൊക്കെ ചെയ്ത് വെളുപ്പിക്കണം. അപ്പൊ അന്തസ്സും ആഭിജാത്യവുമുള്ളവനായ് മാറും.
മൂന്ന്, ഈ തവളകളുടെ നിരന്തമായ സംസാരം വീണ്ടും വീണ്ടും ചെവിയിലേക്ക് അടിച്ചു വരുന്നതോടെ നമുക്കും സ്വയം ഒരു തോന്നല്‍ ഉണ്ടാകുന്നു, ശരിക്കും ഞാന്‍ കറുത്തിട്ടാണോ, എനിക്ക് എന്തെങ്കിലും പ്രശ്നമുണ്ടോ…..
അയാള്‍ ബൈക്ക് നിര്‍ത്തി കണ്ണാടിയില്‍ നോക്കുന്നതോടെ പടം അവസാനിക്കുന്നു.
ഇപ്പോഴത്തെ സമൂഹത്തിലെ ചിന്താഗതികളെ വളരെ സിമ്പിളായും മനോഹരമായും വരച്ചു കാണിച്ച സംവിധായകന്‍ വിനീഷ് വിശ്വനാഥന് അഭിനന്തനങ്ങള്‍ അര്‍ഹിക്കുന്നുണ്ട്. തുടക്കത്തിലെ കോട്ടുകള്‍ വളരെ ചിന്തനീയമാണ്. ആദ്യം കാണിക്കുന്ന സിസിടിവി സീനും പിന്നീട് ബാബര്‍ ഷോപ്പില്‍ ബ്ലാക്ക് ആന്റ് വൈറ്റിലും അവസാനം ബൈക്ക് ഓരത്ത് നിര്‍ത്തി കണ്ണാടിയില്‍ നോക്കുമ്പോള്‍ കണ്ണാടിയില്‍ ബ്ലാക്ക് ആന്റ് വൈറ്റില്‍ കാണിച്ചതും മനോഹരമാണ്.
എട്ട് മിനുട്ടും പത്തൊന്പത് സെക്കന്റും മാത്രമുള്ള ഈ കൊച്ചു പടം നിങ്ങളുടെ സമയം കൊല്ലില്ല. നല്ലൊരു ആശയം സമ്മാനിക്കുന്ന കൊച്ചു സിനിമ.
കണ്ടു കഴിയുമ്പോള്‍ നിങ്ങളെ ഒരുപാടു ചിന്തിപ്പിച്ചേക്കാം, പഴയ ഓര്‍മ്മകള്‍ കടന്നു വന്നേക്കാം, ചിലപ്പോള്‍ നിങ്ങള്‍ തന്നെ തവളകളായ പല സംഭവങ്ങളും നിങ്ങളെ മാറ്റി ചിന്തിപ്പിച്ചേക്കാം.
എന്റയര്‍ ക്രൂവിന് സര്‍വ്വ വിധ ഭാവുകങ്ങളും.

©Kalpakam

കാഴ്ച്ചക്കാർ

കാഴ്ച്ചക്കാർ

കാഴ്ചക്കാരനായ് നിന്നു തുടങ്ങിയിട്ട് ഇപ്പോൾ ഏകദേശം രണ്ട് മണിക്കൂർ പിന്നിട്ടിരിക്കുന്നു, കാഴ്ചകളുടെ അതിർവരമ്പുകൾ ഭേദിച്ചു കാണാകാഴ്ചകളുടെ പാതയോരങ്ങളിലൂടെ ഞാനൊന്ന് ചലിക്കട്ടെ. കാലവും കാലാന്തരവും മറികടന്നു ആത്മാവിന്റെ ചൂളൻ വിളികൾ കാതോർത്തുള്ള നടപ്പാണ്. തെരുവോളങ്ങളിലെ നിശ്ചല ദൃശ്യങ്ങൾ കണ്ണിൽ തുറിച്ചു കയറുന്നുണ്ട്. വീഥിയുടെ രണ്ടറ്റത്തു നിന്നും അട്ടഹാസങ്ങൾ, കൽപ്പില്ലാ കിളികളുടെ ദീന രോധനം. ചവറു വാരി എറിഞ്ഞ തെരുവ് വീഥിയിൽ ചുടു രക്തത്തിൻ ഗന്ധം, കൂടെ ബലം പിടിപ്പിൽ ഉറ്റി വീണ വിയർപ്പു ഗണങ്ങളും അനർത്ഥമായ് പുറത്ത് വിട്ട ശുക്ലവും……. കാലമേ ആരാണ് ഇവിടെ പിഴച്ചത്, നീയോ അതോ നിന്നിൽ ബൂജിതനായ മനുഷ്യവർഗമോ…… ആദ്യം കാണാകാഴ്ചകൾക്കു മുമ്പിൽ മുഖം തിരിച്ചത് കൊണ്ടാകണം ഇരയായപ്പോൾ ആരും തിരിഞ്ഞു നോക്കിയില്ല.

നടുവിലിടക്കു തെരുവിലെ ഇടുങ്ങിയ റോഡിലൂടെ നടന്നപ്പോൾ വീണ്ടും ഞാനവളുടെ ആർത്ത നാദം കേട്ടു. വർഷങ്ങൾക്കു മുമ്പ് കേട്ട അതേ ഭീതിയിൽ…… വായിൽ തിരികി കയറ്റിയ തോർത്തു മുണ്ടിനിടയിലൂടെ പുറത്തുവന്ന ശബ്ദം എന്നെ ഭയപ്പെടുത്തി. കയ്യിലുലുണ്ടായിരുന്ന അരികെട്ടും പഞ്ചസാരയും നിലത്ത് വീണു പൊട്ടി, നിലവിളിക്കാനായ് തുനിഞ്ഞ മനസ്സിനെ പിടിച്ചു നിർത്തി ഞാൻ കൈകൾ കൊണ്ട് വായ മൂടി. മൂന്ന് കാപാലികർ കൂടി അവളെ ചവച്ചു തുപ്പി. പൊളിഞ്ഞു കിടന്ന ഗാരേജിൽ മറഞ്ഞിരുന്ന ഞാൻ, അവർ കാര്യ സാധിപ്പിനു ശേഷം നടന്നകലുന്നത് കാണുന്നുണ്ട്. ഒരക്ഷരം മിണ്ടാനാകാതെ ഞാൻ വീട്ടിലേക്ക് ഓടിയടുത്തു. കാലുകൾക്ക് ചലനം നഷ്ടപ്പെട്ടിരുന്നു, കൈകൾക്കും, നാവിനും…..

“അമ്മച്ചീ……… നമ്മടെ സുസ്മി….”
“എന്തേ….. എന്തു പറ്റി”
“ആ ഗേരേജിന് അടുത്തായ്……” വാക്കുകൾ പൂരിപ്പിക്കാനാകാതെ ഞാൻ നാവ് പിൻവലിച്ചു തളർന്നു നിലത്തേക്കു വീണു.

സൂര്യ പ്രകാശം മുഖത്തടിച്ചാണ് ഉറക്കമുണർന്നത്. കൊച്ചനുജൻ വാതിൽക്കലിൽ നിന്നു പത്രം എടുത്ത് അകത്തേക്ക് എറിഞ്ഞപ്പോൾ വന്നു വീണത് എന്റെ കാൽക്കലായിരുന്നു.

രക്ത ചുവപ്പു നിറത്തിൽ വരച്ചിട്ട തലവാചകം ഞാൻ കണ്ടു.
“റെയിൽവേ കോളനിയിൽ
ബിരുധ വിദ്യാർത്ഥിനി കൊല്ലപ്പെട്ട നിലയിൽ”.

“അമ്മച്ചീ…………” പരിസരം നഷ്ടപ്പെട്ട ഞാൻ അടുക്കളയിലേക്കോടി.
“ഒന്നുമില്ല അനൂ…..” അമ്മച്ചി അറിഞ്ഞിരുന്നു, അല്ല ഇന്നലെ ഉറക്കത്തിൽ ഞാൻ പിറു പിറുത്തത് അതായിരുന്നു. അമ്മച്ചി എന്നെ നെഞ്ചോട് ചേർത്തു പിടിച്ചു മുത്തം തന്നു. അമ്മച്ചി കെട്ടിപുണർന്നപ്പോൾ പാതി ആശ്വാസം വന്നിരുന്നു.

തെരുവിൽ സ്ത്രീകൾ ഇറങ്ങി, പോലീസും സമരക്കാരും ഏറ്റുമുട്ടി, മാധ്യമപ്പട ആദ്യമായ്ട്ടാകും ഞങ്ങളുടെ തെരുവിൽ കാലുകുത്തി. പിന്നീടുള്ള ദിവസങ്ങൾ ആഘോഷങ്ങളുടെതായിരുന്നു, രാഷ്ടീയ മുതലെടുപ്പുകളുടെ, മാധ്യമ കഥ മെനഞ്ഞെടുക്കലുകളുടെ കാലം……
ദിവസം കഴിയും തോറും പുതു കഥകൾ കേട്ടുതുടങ്ങി…. അതിനിടയിൽ പ്രതികൾ പിടിക്കപ്പെട്ടെന്നു കേട്ടു, സാക്ഷി വിസ്താരത്തിന് ആരും എത്തിയില്ല, അല്ല പണം കീഴ്മേൽ മറിച്ചിരുന്നു, തെളിവുകൾ ബാലിശമായിരുന്നു, അതിനിടയിൽ ഒരുവൻ മാനസിക രോഗി, മറ്റവൻ പതിനെട്ട് തികയാത്ത പാൽകാരൻ പയ്യൻ, രണ്ടു വർഷം പിന്നിട്ടപ്പോൾ തികയാത്ത തെളിവുകളുടെ അടിസ്ഥാനത്തിൽ പ്രതികൾ കുറ്റവിമുക്തരാക്കപ്പെട്ടു. ഒരു വേള അമ്മച്ചി സമീപിച്ചിരുന്നു, സാക്ഷി ആകാൻ,
“നീ വറുതെ വേണ്ടാത്ത പണിക്കു നിൽക്കണ്ട, നിന്നേം ചിലപ്പോൾ…..” ഒരു സാധാരണ മാതാവിന്റെ ഭാഷ്യം.

കാലത്തിനനുസരിച്ചു തെരുവും മാറിതുടങ്ങി, പലതും മറന്നു തുടങ്ങിയപ്പോൾ ഓർക്കാൻ പുതുതായ് ചിലത് സമ്മാനിച്ചു.
അത് എന്റെ പേരിലായിരുന്നു. അന്ന് എന്റെ നാവ് പൊങ്ങിരുന്നില്ല, പൊങ്ങിയില്ലെന്നു പറഞ്ഞാല്… നാവിന്റെ ചലനം നശിച്ചിരുന്നു.. ചരിത്രം ആവർത്തിക്കപ്പെട്ടു, അന്നത്തെ സാക്ഷി ഇന്നത്തെ ഇരയായ്. വെള്ളത്തുണിയിൽ പൊതിഞ്ഞു വീട്ടു മുറ്റത്ത് കിടത്തിയപ്പൊൾ അമ്മച്ചി ഓർത്ത് കാണും, അന്നുരുവിട്ട വാക്കുകൾ.

എന്റെ നാവ് നിശ്ചലമായിരിക്കുന്നു, നിങ്ങളുടേത് ചിലിക്കേണ്ടിടത്ത് തലിക്കട്ടെ.

മീറ്റിംഗ് കഴിഞ്ഞു ഇറങ്ങിക്കാണും. എല്ലാവരും നോക്കി നിൽക്കെ എനിക്കവനെ തീ കൊളുത്തണം. കാഴ്ചകാർ ഇവിടെ അതു പോലെ തന്നെ നിൽക്കട്ടെ. കാഴ്ചകൾ കാണാനാണല്ലോ ഏവർക്കും ഇഷ്ടം. കാണിച്ചു തരാം നല്ല സുന്ദര കാഴ്ച. തെരുവിൽ ശരീരം പിച്ചി ചീന്തപ്പെട്ട എന്റെ കൂട്ടുകാരികളെ നിങ്ങൾക്കു വേണ്ടി, അല്ല നമ്മുക്ക് വേണ്ടി ഞാനിത് ഏറ്റുടുക്കുന്നു……..

ശാന്തിയടങ്ങി മടങ്ങണം, വീണ്ടും ശവപ്പറമ്പിലേക്ക്……

ശുഭം !!

©kalpakam

വീണുടഞ്ഞ മൺകലം

വീണുടഞ്ഞ മൺകലം
“എവിടെയായിരുന്നടാ…….. ഞാൻ നിന്നെ ആ ഈട്ടിമരത്തിന്റെ അവിടെ കുറെ തപ്പി.”
 
“ഓ…. ഞാൻ ആ പാറമടേൽ വരെ ഒന്ന് പോയതാ. ഇത്തിരി കഞ്ഞി വെള്ളം കുടിക്കാൻ.”
 
“ആ തര്‍പ്പാൻ കുന്നിലെ കുമാരൻ ഇപ്പോഴും കാരഞ്ഞിയുംചൂടി നടക്കുവാ, അല്ലിയോ.”
 
“അതിപ്പൊ പറഞ്ഞിട്ടെന്താ, സൗകുമാരിയും പുഷ്പലതയുമൊക്കെ ഇന്നല തന്നെ സ്ഥലം വിട്ടു.”
 
“അവന് വട്ടാണ്, മുഴുവട്ട്.”
“കരിമുട്ടി കുന്നിലാ അവന്റെ കളി.” അടുത്ത് നിന്ന് ആരോ പറയുന്നതായ് എനിക്കു തോന്നി.
 
ചന്തിര സുന്ദരമായ ആ പര്‍വ്വവും കടന്നു അവൻ നടന്നു. കോച്ചുന്ന തണുപ്പാണ്. ആശാന്റെ വീട്ടിലൊന്നു കയറണം. ചത്തിട്ട് രണ്ടാഴ്ച്ചയായി. ആത്മാവ് ഇറങ്ങാൻ സമയമായോ ആവോ.
 
പുൽ പാടവും കടവും കടന്ന് അവൻ വീണ്ടും നടന്നു. ഞാന് മാടി വിളിക്കുന്നുണ്ട്.
 
“പോ പട്ടീ ഞാൻ വരില്ല.” അവന്‍ കുരച്ചു തുള്ളി
 
“ഇന്നെനിക്ക് വ്രതമാ……”
 
ചാരു കസേരയിൽ ചാരി കിടന്ന മാധവി തമ്പ്രാട്ടി മുറ്റത്തേക്ക് ആഞ്ഞു തുപ്പി
 
“തൂഫ്…… എരണം കെട്ടവൾ.”
 
“ഇതിൽ കുത്തിക്കളിക്കല്ലാതെ വല്ലോം അറിയോ…. മൂധേവീ”
 
അടുക്കളയിൽ ചട്ടുകവും പിടിച്ചു നിറഞ്ഞു തുള്ളുകയാണ്, അമ്മച്ചി.
 
ഇന്നും ഇഡിലി തന്നെ. എന്നാണാവോ ഇതിനൊക്കെ ഒരറുതി വരിക.
കനകം വിളയിക്കാന്‍ വന്നതാണ്. ഈ കാരാഗ്രഹത്തിലായി പോയല്ലേ ദൈവമെ.
 
അന്നവൻ പെണ്ണ് ചോദിച്ച് വീട്ടിൽ വന്നപ്പോൾ അപ്പനും അങ്ങളമാരും കൂടെ തല്ലിച്ചതച്ചു. അവന്റെ നിലവിളി കേട്ട് അകത്തളങ്ങളില് വിങ്ങിക്കരയാനെ എനിക്കു സാധിച്ചുള്ളൂ. രണ്ടു ദിവസം കൊണ്ട് തന്നെ അവർ സുന്ദരനും സുമുഖനും സർവ്വോപരി സൽസ്വഭാവിയുമായ ഒരു വരനെ കണ്ടത്തി. കുരിശിങ്കൽ തറവാട്ടിലെ ഇളയ സന്തതി സൂരജ്.
 
നെഞ്ച് കത്തുന്ന വേളയിൽ ആ ചെറുക്കനോട് വിവരങ്ങൾ തിരക്കാനോ കാര്യങ്ങൾ അന്യേഷിക്കാനോ ഞാന് തുനിഞ്ഞില്ല. നൂല് പൊട്ടിയ പമ്പരം പോലെ ഒരേ നിൽപായിരുന്നു. എന്നിട്ടും അവന് തന്നെ ഇഷ്ടമായെന്ന്, അത്ഭുതം തന്നെ.
 
‘ചെക്കൻ മുംബായിൽ സോഫ്റ്റ്വേർ എഞ്ചിനിയറാ’ അമ്മണി കുട്ടി എന്റെ കവിൾ പിടിച്ചു നുള്ളി.
 
‘നീ രക്ഷപ്പെട്ടടി കൊച്ചേ, ആ ഊര് തെണ്ടി ചെക്കനെയെങ്ങാനും നീ കെട്ടിയിരുന്നെങ്കിൽ……..’ ഉപദേശവും അഭിനന്ദന വാക്കുകളുമായ് ആരൊക്കെയോ വന്നു. തന്റെ കണ്ണുകൾക്ക് കാഴ്ചയും ചെവികൾക്ക് കേൾവിയും നഷ്ടപ്പെട്ടിരുന്നു. വന്നവരേയും പോയവരേയും അവരുടെയും മൊഴികളും കണ്ടതോ കേട്ടതോ ഇല്ല. ചിലങ്ക എന്നെന്നേക്കുമായ് അഴിച്ചു വെച്ച നർത്തികിയെ പോലെ ഞാന് മുറിക്കകത്ത് വന്നിരുന്നു. സ്വപ്നങ്ങൾ അസ്തമിച്ചിരിക്കുന്നു.
 
അവൻ അന്ന് തലയക്കകത്തു വരച്ച വര ഈ വഴിക്കായിരുന്നല്ലേ. ആ ഒരു നിമിഷം ദൈവത്തേയും ഞാൻ വെറുത്തു.
‘തനിക്ക് മാറ്റി വരയ്ക്കാമായിരുന്നില്ലേ?’ മുന്നിൽ കിടന്ന ഉണ്ണിക്കണ്ണന്റെ രൂപത്തോടായ് ഞാൻ ചോദിച്ചു.
 
താൻ ഒന്നും കേട്ടതോ കണ്ടോ ഇല്ല എന്ന മട്ടിൽ ആ രൂപം എനിക്കു മുന്നിൽ മൌനം പാലിച്ചു.
 
ജാതകം നോക്കി കണിയാൻ സമയം കുറിച്ചു. പാതി ചത്ത ശരീരവുമായ് ഞാൻ മണ്ഡപത്തിൽ ഉപവിഷ്ടയായി. മാല ചാർത്താനായ് നിന്നപ്പോഴാണ് അവനെ ദർശിച്ചത്. ആളുകൾ പറഞ്ഞത് ശരിയാണ്. ചൊറുക്കുണ്ട്. പക്ഷെ എന്റെ പ്രാണന്റെ മനസ്സിന്റെ ചൊറുക്കോളം വരുമോ ഈ മുഖ സൌന്ദര്യം.
 
അന്ന് കൂടെ ഇരുത്തി കാര്യങ്ങൾ പറഞ്ഞു തന്ന എന്റെ പൊന്നു ചേചിയുടെ വാക്കുകൾക്കു മുന്നിലാണ് ഞാനെന്റെ ഓർമ്മകളെ കൊന്നൊടുക്കിയത്, എനിക്ക് അങ്ങനെ ചെയ്യാനെ നിർവാഹമുള്ളൂ. വരും ജന്മങ്ങൾ എന്ന് പറഞ്ഞു കേട്ടതെയുള്ളൂ ആരും അനുഭവിച്ചു പറഞ്ഞതായ് അറിവില്ല. എന്റെ ചിന്തകളിൽ ഒറ്റ ജന്മം മാത്രംമാണ്. അത് ഓർമ്മകളെ നെഞ്ചിനകത്തിട്ട് തിളപ്പിച്ചു ആവി പിടിക്കാനുള്ളതല്ല. ചേച്ചി പറഞ്ഞത് ശരിയാണ്. ദൈവം ദാനം നല്കിയ ജീവിതത്തിൽ കടന്നു പോകുന്ന സാഹചര്യങ്ങളിൽ നാം സ്വയം സന്തോഷം കണ്ടത്തേണ്ടതുണ്ട്. മറക്കാനാകില്ലെന്നറിയാം, നിനക്ക് താത്കാലിക വിട, മാപ്പ്. സൂരജ് തന്റെ കൈകൾ പിടിച്ചു കാറിലേക്ക് കയറ്റുമ്പോൾ എന്റെ മനസ്സ് മന്ത്രിച്ചു.
 
പക്ഷെ സ്വപ്നങ്ങൾക്ക് വീണ്ടും മുറിവേറ്റു. ആദ്യരാത്രി സ്വപ്നം കണ്ടു കാത്തിരുന്ന എന്റെ അടുത്തേക്ക് അവൻ വന്ന് കയറിയത് നാലുകാലിലായിരുന്നു.
 
യൂ ജെസ് സ്ലീപാ…, അവന്റെ കുഴങ്ങിയ നാവ് എന്നോടായ് പറഞ്ഞു.
 
പടാ പടാ അടിച്ച നെഞ്ചിനെ ഞാൻ പിടിച്ചു നിർത്തി, അറിയാതെ ചുടു കണ്ണുനീർ കൈകളിൽ ഉറ്റി വീണു.
 
പിന്നീട് ദിനങ്ങളും തനിയാവർത്തനമായിരുന്നു. പക്ഷെ ചില സമയങ്ങളിൽ എനിക്കു അവന്റേത് അഭിനയമായ് തോന്നിയിരുന്നു. വീട്ടുകാർക്ക് മുന്നിൽ അവൻ സ്നേഹ സമ്പന്നനായ ഭർത്താവാണ്, ഭാര്യയെ നെഞ്ചോട് ചേർത്ത് വെക്കുന്ന ഭർത്താവ്, എനിക്കു മുന്നിൽ തനി തമ്മാടിയും.
 
ആരോടുള്ള ദേശ്യമാണ് തന്നോട് തീർക്കുന്നത്? പലപ്പോഴും എന്റെ മനസ്സ് സ്വയം ചോദിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു.
 
അതിനിടെ അവൻ മുംബൈയ്ക്ക് പറന്നിരുന്നു.
 
പെട്ടികത്ത് മൂടിവെച്ച ഓർമ്മകളെ തട്ടുണർത്തി ഒരു ദിവസം എന്റെ കൂട്ടുകാരി കാണാനായ് വന്നു.
 
ശരത്തിനെ കഴിഞ്ഞ ആഴ്ച റിലീസ് ചെയ്തു മെന്റൽ ഹോസ്പിറ്റലിൽ നിന്ന് കൊണ്ട് വന്നു
 
എന്ത് അന്ധിച്ചു നിന്ന ഞാന് ചോദിച്ചു.
 
അതെ, നീന്റെ കല്യണം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ അവന് വട്ടിളകി, ഒരു ദിവസം നാട്ടുകാർ പിടിച്ചു കുതിരവട്ടത് അഡ്മിറ്റ് ചെയ്തു.
ഇപ്പൊ ആ കരിമുട്ടി കുന്നാണ് അവന്റെ കേന്ദ്രം, നിങ്ങളുടെ പഴയ സൈറ്റ്. അവടെ കിടന്ന് ആരോടെന്നില്ലാതെ എന്തൊക്കെയോ പറയും.
 
വരട്ടെ എന്ന് പറഞ്ഞ് ശാലിനി ഇറങ്ങുമ്പോൾ ഞാനാകെ തരിച്ചു നില്ക്കുകയായിരുന്നു.
 
‘മ്ം’ എന്ന് യന്ത്രത്തെ പോലെ ഞാന്‍ തലയാട്ടി.
 
കുറച്ചു ദിവസങ്ങള്‍ അതെ ഇരിപ്പായിരുന്നു. കേള്‍ക്കുന്ന ശബ്ദങ്ങളെല്ലാം അവന്റെ അട്ടഹാസങ്ങളായിരുന്നു.
 
അതിനിടെ ഒരു ദിവസം ശാലിനിയുടെ കോള്‍ വന്നു.
 
”ഡി…” ആവളുടെ ശബ്ദം ഇടറിയിരുന്നു.
 
ശങ്കിച്ചു ഞാന് ചോദിച്ചു, ”എന്താ ഡാ?”
 
”ഇന്നലെ ആ കുന്നിൽ നിന്ന് ശരത്….” പാതികേട്ട എന്റെ ഫോണ് കൈകളിൽ നിന്ന് താഴെ നിലം പതിച്ചു, കൂടെ ഞാനും..
 
ഓര്‍മ്മകളുടെ പടവുകള്‍ കയറി ബാല്‍കകണിയില്‍ നില്ക്കുമ്പോള് അവള് ആരോടെന്നില്ലാതെ തന്റെ കഥകള്‍ പറഞ്ഞു കൊണ്ടിരുന്നു.
 
ആ കുന്നും പാട്ടും നീയും എല്ലാം വെറും തോന്നലുകൾ.
പുറമെ പുഞ്ചിരിക്കുന്ന മുഖവും അകത്ത് പേയിളകി നില്ക്കുന്ന ഞാന് മുഴു പ്രാന്തിയും.
 
_സ്ഥിരം ബോംബ് കഥ തന്നെ, എന്റെ ഭാഷ നല്കിയെന്ന് മാത്രം.
©kalpakam